روایات غیر معتبر کتاب عقل و جهل در الکافی و علت آن

تا این‌جا احادیث معتبر کتاب عقل و جهل اصول کافی را روایت کردم و ضمن بررسی سند آن، توضیح مختصری هم پیرامون آن‌ها عرض کردم.

حالا با توجه به این‌که روایات این بخش تمام شده و إن‌شاءالله وارد روایات فضل علم خواهیم شد، به پیش‌نهاد دوستان علت غیر معتبر بودن احادیثی را که روایت نکردم، عرض می‌کنم.

البته از خواندن متن و ترجمه و شرح و توضیح آن‌ها خودداری کرده و فقط شماره حدیث را عرض کرده و علت غیر معتبر بودن انتساب آن‌ها به حضرات معصومین علیهم‌السلام عرض می‌کنم.

ح 2/2: به واسطه سهل بن زیاد که از ضعفا است.

ح 3/3: حدیث مرفوع است. در این حدیث نکته جالبی وجود دارد که عقل را از منظر دینی چیزی می‌داند که موجب بندگی الله تعالی می‌شود و به ظاهر تعقلی را که موجب مخالفت با الله عز و جل است را نکراء و شیطنت معرفی می‌کند که شبیه عقل است، اما عقل نیست.

ح 6/6: به واسطه ابومحمد الرازی که مجهول است.

ح 7/7: به واسطه محمد بن سنان که از مشاهیر کذابون است.

ح 8/8: به واسطه ابراهیم بن اسحاق الاحمری و محمد بن سلیمان الدیلمی وو پدرش که همگی از ضعفا هستند.

ح 11/11: به واسطه بعض اصحاب احمد بن محمد البرقی که مجهول است و مرفوع بودن حدیث.

ح 12/12: به واسطه مرفوع بودن حدیث.

ح 13/13: به واسطه سهل بن زیاد که از ضعفا است و مرفوع بودن حدیث.

ح 14/14: به واسطه علی بن حدید که از ضعفا است.

ح 16/15: به واسطه سهل بن زیاد که از ضعفا است.

ح 17/17: به واسطه عبیدالله بن عبدالله الدهقان که از ضعفا است.

ح 20/20: به واسطه احمد بن محمد السیاری که از ضعفا است و ابویعقوب البغدادی که مجهول است.

ح 21/21: به واسطه معلی بن محمد که از ضعفا است.

ح 22/22: سهل بن زیاد و محمد بن سلیمان الدیلمی که از ضعفا هستند و علی بن ابراهیم که در این حدیث مجهول است.

ح 23/23: مرسل است.

ح 24/24: به واسطه سهل بن زیاد که از ضعفا است.

ح 25/25: به واسطه معلی بن محمد که از ضعفا است.

ح 26/26: به واسطه سهل بن زیاد که از ضعفا است.

ح 28/28: مرفوعه است.

ح 29/29: مرفوعه است.

ح 30/30: مرفوعه است.

ح 34/34: به واسطه سهل بن زیاد و عبیدالله بن عبدالله الدهقان که از ضعفا هستند.

ح 35/35: محمد بن عبدالله بن حماد و حسن بن عمار مجهول هستند.

در پایان این نکته را هم عرض کنم که بسیاری از عبارات این روایات غیر معتبر به واسطه شواهدی از قرآن، روایات معتبر و عقل تأیید می‌شوند و قابل قبول هستند، اما به هر حال انتساب آن‌ها به معصومین علیهم‌السلام و این‌که ایشان چنین فرمایشاتی داشته باشند، معتبر نیست.